ມະຫາ​ກາບ ​ອີລີ​ອາດ

ມະຫາ​ກາບ ອີ​ລີ​ອາດ-ໂອ​ດິດ​ເຊ​ ໂດຍ​ສັງ​ເຂບ

ມະຫາ​ກາບ ​ອີລີ​ອາດ

​ໄລຍະ​ສົງຄາມ​ທີ່​ດຳ​ເນີນ​ໄປ 10 ກວ່າ​ປີ ເຫັນ​ວ່າ​ເມືອງ​ຕຣົວ​ເສຍ​ຫາຍ​ໜັກ ທັງ​ເສຍ​ສົມບັດ ​ແລະ ກຳລັງ​ໄພ່​ພົນເພາະ​ເປັນ​ຝ່າຍທີ່​ຖືກ​ຮຸກ​ຮານ​ ກຣີ​ເຊ​ອິດ ​ແມ່ນນາງສາວ​ງາມ​ຜູ້​ໜຶ່ງ ​ເຊິ່ງ​ເປັນ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ພໍ່​ເຖົ້າ ກຣີ​ແຊັດ ພໍ່​ເຖົ້າ​ນີ້​ເປັນ​ບວງສວງ​ເທບ​ພະ​ເຈົ້າ​ປະຈຳ​ເມືອງ​ຕຣົວ ລູກ​ສາວ​ລາວ​ຖືກ​ຈັບ​ເປັນ​ສະ​ເລີຍ​ເສິກ ຕາມ​ປະ​ເພນີ​ຂອງ​ສາວ​ງາມ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ເອົາ​ຖວາຍ​ແມ່ທັບ​ໃຫຍ່. ດັ່ງ​ນັ້ນ, ນາງ ​ກຣີ​ເຊ​ວິດ ຈຶ່ງຖືກນຳ​ໄປ​ຖວາຍ​ໃຫ້ ​ອາກາ​ແມ່​ນົງ ແມ່ທັບໃຫຍ່ແຫ່ງເກຣັກ ພໍ່​ຂອງ​ນາງ ກຣີ​ເຊ​ອິດ ​ເກີດ​ມີ ຄວາມ​ອີ​ດູ​ສົງສານ​ລູກ​ສາວ ຈຶ່ງ​ໄດ້​ຊອກ​ຫາ​ເງິນ​ຄຳ​ໄປ​ໄຖ່​ຖອນ​ເອົາ ​ນາງ​ກຣີຊິວິດ ​ແຕ່​ກໍຖືກປະຕິ​ເສດ ພໍ່​ເຖົ້າ​ຄົນ​ນັ້ນ​ເລີຍ​ໝົດ​ປັນຍາ​ຈຶ່ງ​ໄປ​ບວງສວງ​ເທບພະ​ເຈົ້າ​ອາພອນ​ລົງ (​ເທບພະ​ເຈົ້າ ​ແຫ່ງ​ດວງ​ຕາ​ເວັນ) ໃຫ້​ເທບພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ລົງ​ໂທດ​ທະຫານ​ທີ່​ຂາດ​ມະນຸດ​ສະ​ທຳ ​ເທບພະ​ເຈົ້າ​ຈຶ່ງບັນດານ​ໃຫ້​ເກີດ​ໂລກລະບາດ​ ຈາກ​ນັ້ນ​ກອງທັບ​ສຳພັນ​ເກຣັກຈຶ່ງ​ຊຸດ​ໂຊມ​ລົງ​ຜິດ​ປົກກະຕິ. ແມ່ທັບ​ອາຊີ​ນ ຈຶ່ງ​ຮຽກ​ປະຊຸມ​ບັນດາ​ນາຍ​ທະຫານ​ຜູ້​ສຳຄັນ ແລະ ​ໃຫ້​ໝໍ​ຫົນທຳນາຍ​ເຫດການ ໝໍ​ຫົນ​ທວາຍ​ວ່າ ​ເປັນ​ຍ້ອນ​ອາກາ​ແມນ​ນົງ ບໍ່​ຍອມ​ສົ່ງ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ພໍ່​ເຖົ້າ​ກຣີ​ແຊັດ ອາກາ​ແມນ​ນົງ ກໍວາງ​ເງື່ອນ​ໄຂ​ວ່າ ຖ້າ​ຈະ​ສົ່ງ​ລູກ​ສາວ​ແທ້ກໍ່​ເອົາ​ ນາງບຣີ​ເຊ​ອິດ ​ເຊິ່ງ​ແມ່ນນາງສາວສະ​ເລີຍ​ ທີ່​ມອບ​ໃຫ້​ອາ​ຊິນ​ນັ້ນ ມາ​ມອບ​ໃຫ້​ອາກາ​ແມນ​ນົງ ​ແຕ່​ເທບພະ​ທິດາ ອາກາ​ເຕນາ ຫ້າມ​ໄວ້​ໃນ​ທີ່​ສຸດ ອາ​ຊິນ​ກໍລົງ​ໂທດ​ຍອມ​ສະຫລະ​ ນາງ​ບຣີ​ເຊ​ອິດ​ ໃຫ້​ແກ່ ອາກາ​ແມນ​ນົງ ພ້ອມ​ນັ້ນ ກໍ​ໄດ້​ຈັດ​ແມ່ທັບ​ໃຫ້​ອຸຍລິດ ນຳພາ​ນາງກຣີ​ເຊ​ອິດ​ໄປ​ສົ່ງ​ພໍ່​ຂອງ​ລາວ.

ສ່ວນ​ອາ​ຊິນ​ເສຍ​ໃຈ​ຫຼາຍ ຈິ່ງ​ສັ່ງ​ຖອນ​ແມ່ທັບຂອງ​ຕົນ​ອອກ​ຈາກ​ເມືອງ​ຕຣົວ ພາ​ໃຫ້​ຂະບວນກອງ​ທະຫານ​ຂອງ​​ເກຣັກ ອ່ອນ​ເພຍ​ລົງ​ຕື່ມ ກອງທັບ​ເມືອງ​ຕຣົວ​ໄດ້​ໂອກາດ​ຈິງ​ຂັບ​ໄລ່ກອງທັບຂອງ​ເກຣັກ​ໃຫ້​ຫ່າງ​ອອກ​ຈາກ​ເມືອງ.

​ເມື່ອ​ອາກາ​ແມນ​ນົງ​ເຫັນ​ແນວ​ນັ້ນ ຈິ່ງ​​ໃຫ້​ເມ​ເນ​ລາດ​ຜູ້​ເປັນ​ນ້ອງ​ຊາຍ ​ໄປ​ຂໍ​ຮ້ອງ​ນຳ​ ອາ​ຊິນ ເພື່ອໃຫ້​ອອກ​ສູ່ສະໜາມຮົບ ​ແຕ່​ກໍຖືກ​ອາ​ຊິນ​ປະຕິ​ເສດ ອາກາ​ແມນ​ນົງ​ສົ່ງ​ອຸຍ​ລິດ​ໄປ​ອີກ ອາຊິນ ກໍ​ປະຕິ​ເສດ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ ອາ​ຊິນ​ກໍໄດ້​ຮັບປາກ​ຈະ​ນຳພາ​ກອງ​ທະຫານ​ຂອງ​ຕົນ​ອອກ​ສູ່​ສະໜາມຮົບ ​ແຕ່​ອາ​ຊິນ​ບໍ່​ໄດ້​ອອກ​ສະໜາມ​ດ້ວຍ​ຕົນ​ເອງ ​ແຕ່​ມອບ​ໃຫ້​ເພື່ອນສະໜິດ ຊື່ວ່າ : ປາ​ໂຕກ ນຳພາ​ທະຫານ​ອອກ​ສູ່​ສະໜາມຮົບ​ກ່ອນຈະ​ຈາກ​ກັນ ອາ​ຊິນໄດ້​ເຕືອນປາ​ໂຕກ​ ວ່າ: ຢ່າ​ເຫັນ ແກ່​ໄຊຊະນະ​ຢ່າງ​ດຽວ ຖ້າ​ບຸກ​ເຂົ້າ​ໄປ​ພໍ​ຄວນ​ແລ້ວ​ຈັ້ງ​ທ່າ​ໄວ້​ກ່ອນ​ ບໍ່​ດັ່ງ​ນັ້ນ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ອັນຕະລາຍ.

(ຮູບທີ 7 ກອງທັບ​ເກຣັກກຽມ​ຈະ​ບຸກ​ໂຈມ​ຕີ​ເມືອງ​ຕຣົວ)

ປາ​ໂຕກອອກສະໜາມຮົບ ແລະ ເສຍຊີວິດ ຂ່າວ​ການ​ຕາຍ​ຂອງ​ປາ​ໂຕກ ຮອດ​ຫູ​ອາ​ຊິນ​ຄວາມ​ຄຽດ​ແຄ້ນ​ຂອງ​ອາ​ຊິນ​ຈິ່ງ​ຕັດສິນ​ໃຈ ອອກ​ສູ່​ສະໜາມຮົບ​ໂດຍ​ຂໍ​ດາບ​ນຳ​ເທບພະ​ເຈົ້າ ​ອາ​ເຕນາ ແລະ ເທບອາ​ເຕນາ ​ໄດ້ບອກ​ອາ​ຊິນ​ວ່າ: ອອກ​ສູ່​ສະໜາມ​ຮົບ​ເທື່ອ​ນີ້ ຈະ​ຕ້ອງ​ເ​ຖິງ​ແກ່​ຄວາມ​ຕາຍ ​ແຕ່​ອາ​ຊິນ​ໄດ້​ຕັດສິນ​ໃຈ​ເພື່ອ​ຊາດ ແລະ ສ່ຽວ​ຮັກ

ອາ​ຊິນ​ໄດ້​ສູ້​ກັບ​​​ແອັກຕໍ ເຫັນ​ວ່າ​​​ແອັກຕໍ​ຕົກ​ຢູ່​ໃນ​ທ່າ​ຮັບ​ຫຼາຍ​ກວ່າ  ບັນດາ​ເທບພະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຝູງ​ຊົນ​ກໍອອກ​ມາ​ເບິ່ງ​ການ​ຕໍ່​ສູ້​ຂອງ​ສອງ​ແມ່ທັບ​ດັ່ງກ່າວ ຜ່ານ​ການ​ຕໍ່​ສູ້​ເປັນ​ເວລາ​​ເຫິງນານ​ກໍບໍ່​ມີ​ໃຜ​ເອົາ​ຊະນະ​ໄດ້ ເທບພະ​ເຈົ້າທັງຫຼາຍ​ຈິ່ງ​ຕົກລົງ​ເຫັນ​ວ່າ ​ເອົາ​ຊິງ​ມາ​ຊັ່ງ​ເບິ່ງ​ຂວັນ ຫຼື ວິຍານ​ທັງ​ສອງ ຖ້າ​ໃຜ​ໜັກ​ກວ່າ​ແມ່ນ​ຜູ້​ນັ້ນ​ຈະ​ໄດ້ຊະນະ​ຢ່າງ​ສົມບູນ ທັງ​ສອງ​ຕ້ອງ​ສູ້​ກັນ​ອີກ ​​​ແອັກຕໍ ຮູ້ສຶກ​ຕົນ​ເອງ​ຈະ​ຕ້ອງຕາ​ຍ ຈິ່ງ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ໄປ​ຫາ​ເມຍ​ຢູ່​ໃນ​ວັງ ​ເມຍ​ຂອງ​​​ແອັກຕໍ ຊື່ວ່າ: ອິງ​ໂດຣມັກ ລູກນ້ອຍຍັງ​ຢູ່​ໃນ​ອ້ອມ​ເອິກ​ຂອງ​ແມ່ ​ເມຍ​ຂອງ​​​ແອັກຕໍ​ຮ້ອງ​ໄຫ ​ເພາະ​ຄິດ​​ເຖິງ​ຜົວ​ທີ່​ຈະຕ້ອງ​ຈາກ​ໄປ, ສ່ວນ​​​ແອັກຕໍ​ເຮັດ​ໃຈ​ແຂງ​ເໝືອນ​ນັກຮົບ​ ​ແລ້ວ​ສັ່ງ​ລາ​ເມຍ​ແລະ ລູກ ພ້ອມ​ນັ້ນ​ກໍໃສ່ຊື່​​ໃຫ້​ລູກ​ຊາຍ​ນ້ອຍ: ອັດສະ​ເຈຍນັກ ​ແລ້ວ​​​​ແອັກຕໍ ກໍອອກ​ສູ່​ສະໜາມຮົບ​ ກ່ອນ​ຈະ​ສູ້​ກັບອາ​ຊິນ ​​​ແອັກຕໍ​ໄດ້​ບອກ​ວ່າ: ຖ້າ​ເຮົາ​ຕາຍ​ໄປ​ແລ້ວ​ໃຫ້​ສົ່ງ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​ເຮົາ​ຄືນ​ໃຫ້​ຄອບຄົວ ​ແຕ່​ອາ​ຊິນ​ຍັງ​ບໍ່​ຫາຍ​ຄວາມ​ແຄ້ນ ຈິ່ງ​ໄດ້​ເອົາ​ເຊືອກ​ມັດ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​​​ແອັກຕໍ ແລ້ວ​ເອົາ​ມ້າ​ແກ່ເລາະ​ລຽບ​ບໍລິ​ເວນ​ສະໜາມ​ດັ່ງກ່າວ ​ເຈົ້າ​ຊິວິດ​ ປີ​ອາມ ​ເຫັນ​ແນວ​ນັ້ນ​ກໍ​ອີ​ດູ​ສົງສານ ແລະ ​ເຫັນວ່າ​ມັນບໍ່​ເປັນ​ການ​ຍຸດຕິ​ທຳ​ ຈິ່ງ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຂໍ​ເອົາ​ຊາກ​ສົບ​​​ແອັກຕໍ​ ນຳ​ອາ​ຊິນ ແຕ່​ອາ​ຊິນ​ບໍ່​ຍອມ​ໃຫ້ ແບບດ້ວຍ​ງ່າຍ ດົນ​ເຕີບ​ອາ​ຊິນ​ຈິ່ງ​ຕົກລົງ​ມອບ​ໃຫ້ ຈາກ​ນັ້ນ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​​​ແອັກຕໍ​ຈຶ່ງຖືກ​ສົ່ງສະການ​ຢ່າງ​ສົມ​ກຽດ.

ສົງຄາມ​ຍັງ​ບໍ່​ທັນ​ສິ້ນສຸດ ​ແລະ ​ທະຫານ​ສຳພັນ​ເກຣັກກໍ​ບໍ່​ສາມາດ​ບຸກຢຶດ​ເມືອງ​ຕົວ​ໄດ້ ​ແມ່ທັບ​ຂອງ​ເກຣັກຈຶ່ງ​ໄດ້​ປຶກສາ​ຫາລື​ກັນ ​ແລະ ວາງ​ແຜນ​ຖອນ​ທະຫານ​ກັບ​ເກຣັກ ​ໂດຍ​ການ​ສ້າງ​ມ້າ​ໄມ້​ຂຶ້ນ​ແລ້ວ​ເອົາ​ທະຫານ​ເຂົ້າ​ເຊື່ອງ​ຊ້ອນ​ໄວ້ ​ເມື່ອທະຫານ​ເມືອງ ຕຣົວ​ເຫັນ​ທະຫານ​ສໍາພັນ​ເກ​ຣັກຖອນ​ທັບ ກໍນຳ​ມ້າ​ໄມ້​ເຂົ້າສູ່​ເມືອງ ຕົກ​ຕອນ​ຄໍ່າ​ທະຫານ​ທີ່ຢູ່​ໃນ​ທ້ອງ​ມ້າ​ກໍ​ອອກ​ມາ​ໄຂ​ປະຕູ​ເມືອງ ​ແລ້ວ​ທະຫານ​ເກຣັກກໍ​ຫຼັງ​ໄຫຼ​ເຈົ້າ​ສູ່​ເມືອງ.

(ຮູບ​ທີ 8 ມ້າ​ໄມ້ ທີ່​ຊາວ​ເກຣັກນຳ​ເຂົ້າ​ສູ່​ເມືອງ​ຕຣົວ)

ທະຫານ​ທັງ​ສອງ​ຝ່າຍ​ໄດ້​ຕໍ​ສູ້​ກັນ​ຢ່າງ​ດຸ​ເດືອດ​ລະຫວ່າງ​ສອງ​ຝ່າຍ ທ້າວ ປາຣີ ຜູ້​ເປັນ​ນ້ອງ​ຊາຍ​ຂອງ ​​​ແອັກຕໍ ກໍ​ໄດ້​ອອກ​ສູ່​ສະໜາມຮົບ ​ແລະ ​ໄດ້​ຕໍ່​ສູ້​ກັບ​ອາຊີ​ນ ເຮັດ​ໃຫ້​ອາ​ຊິນ​ຖືກ​ບາດ​ເຈັບ​ທີ່​ສົ້ນ​ນ່ອງ ​ແລ້ວ​ກໍສິ້ນ​ລົມ​ຫາຍ​ໃຈ ຕໍ່​ມາທ້າວ ປາຣີ ກໍຕາຍ​ໄປ​ເຊັ່ນດຽວ​ກັນ.

​ເລື່ອງ​ອີ​ລີ​ອາດ​ໄດ້​ສິ້ນສຸດດ້ວຍ​ຄວາມ​ໂສກ​ເສົ້າ​ເສຍ​ໃຈ ​ແລະ ​ເຕັມ​ໄປ​ດ້ວຍ​ຊາກ​ສົບ ທະຫານ​ທັງ​ສອງ​ຝ່າຍ.

ຂ. ມະຫາ​ກາບໂອ​ດິດ​​ເຊ :

​ໂອ​ດິດ​ເຊ ​ເປັນ​ກາ​ວີ​ນິພົນ​ເລື່ອງ​ທີ່​ສອງ​ຕໍ່​ຈກາ​ເລື່ອງ​ອີ​ລີ​ອາດ ​ເລື່ອງ​ໂອ​ດີ​ເຊ​ເວົ້າ​ເຖິງການ​ກັບ​ຄືນ​ສູ່​ບ້ານ​ເກີດ​ຂອງ​ທະຫານ​ເກຣັກ ພາຍ​ຫຼັງຊະນະສົງຄາມ​ເມືອງ​ຕຣົວ

ນັບແຕ່ອາລຸຍລິດ​ໄດ້ຈາກຄອບຄົວໄປ 20 ກວ່າປີ ທາງຄອບຄົວກໍບໍ່ໄດ້ຂ່າວຄາວຫຍັງ ເລີຍເມື່ອລຸຍລິດ ຈາກໄປລູກຊາຍຂອງລາວຍັງກິນນົມຢູ່ ດຽວນີ້ລູກຊາຍໄດ້ 20 ກວ່າປີແລ້ວ ເມຍຂອງລາວຊື່ ເມເນລົບ ລູກຊາຍຊື່ວ່າ: ເຕເລມາກ ເວລານີ້ພວກສັກດີນາທ້ອງຖິ່ນ ຈຳ ນວນ 108 ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ ນາງ ເມເນລົບ ແຕ່ງງານກັບພວກເຂົາ ແຕ່ນາງຍັງມີຄວາມຊື່ສັດ ຕໍ່ຜົວ ນາງຫວັງວ່າຜົວຈະຕ້ອງກັບມາ ດັ່ງນັ້ນນາງຈະປະຕິເສດ.

ຕໍ່ມາເມື່ອທົນກັບຄວາມຊູຊີຂອງພວກຂຸນາງ 108 ບໍ່ໄດ້ນາງຈຶ່ງຮັບປາກວ່າ: ນາງ ຈະຕ່ຳຫູກເພື່ອເອົາຜ້າໄປຫໍ່ສົບຂອງປູ່ ຕ້ອງລໍຖ້າຈົນກວ່ານາງຕ່ຳແລ້ວຈິ່ງແຕ່ງງານ ແຕ່ນາງ ຕ່ຳຫູກບໍ່ມີມື້ແລ້ວຈັກເທື່ອ ພວກ 108 ກໍໄດ້ຜັດປ່ຽນກັນມາຍາມທຸກໆມື້, ຕົວຈິງທີ່ນາງ ຕ່ຳຫູກບໍ່ແລ້ວ ເພາະວ່າມື້ຍາມກາງເວັນນາງຕ່ຳມື້ ແຕ່ກາງຄືນນາງມ້າງ ເຮັດແນວນັ້ນເລື້ອຍ ໆ ເມື່ອສັກດີນາ 108 ຮູ້ກໍຫາວິທີບັງຄັບໃຫ້ ນາງແຕ່ງງານ, ນາງໄດ້ສົ່ງລູກຊາຍໄປສືບຫາພໍ່ ເຕເລມາກໄປມຸ່ງໜ້າໄປຖາມ ເພື່ອນຂອງພໍ່ ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ຂ່າວຄາວຫຍັງ ເຕເລມາກ ກໍໄດ້ ໄປຫາ ເມກາລາດ, ເມກາລາດ ກໍບອກວ່າ ລຸຍລິດສຳເລັດວຽກງານແລ້ວ ກຳລັງເດີນທາງ ກັບມາທາງທະເລ ໄດ້ຂ່າວວ່າຢູ່ກັບນາງ ເທວະດາ ກາລິບໂຊ ຈາກນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຂ່າວວ່າ ເປັນແນວໃດເລີຍ.

(ຮູບທີ 9 ການ​ກັບ​ຄືນ​ເກຣັກຂອງ​ແມ່ທັບ ອຸຍ​ລິດ)

ກ່າວເຖິງກອງປະຊຸມຂອງເທບພະເຈົ້າເທິງຈອມພູ ໂອແລມເປີ, ບັນດາເທບພະເຈົ້າ ລົງມາຕິໃຫ້ນາງເທວະດາກາລິບໂຊ ປ່ອຍຕົວອຸຍລິດ ( ນາງໄດ້ເອົາຕົວ ລຸຍລິດ ສາມາດ ຢູ່ເກາະນຳໄດ້ 7 ປີ ) ເພາະວ່າ ນາງ ຮັກອຸຍລິດ ແຕ່ເຖິງເວລານັ້ນ ນາງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ ປ່ອຍຕົວອຸຍລິດຕາມຄຳສັ່ງ ຂອງເທບພະເຈົ້າ.

ອີກຢ່າງໜຶ່ງ ອຸຍລິດກໍບໍ່ເຄີຍສະແດງທ່າທີວ່າຮັກກັບ ນາງ ກາລິບໂຊ ຕະຫຼອດ 7 ປີ ວ່າ: ລາວມັກນັ່ງຢູ່ແຄມນ້ຳ ຍາມແລງລາວແນມໄປສູ່ຂອບຟ້າອັນແສນໄກ ໃນຈິດໃຈ ກໍໄດ້ຄິດເຖິງຄອບຄົວ ແລະ ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ.

ນາງ ກາລິບໂຊ ໄດ້ແຕ່ງແພໃຫ້ ລຸຍລິດ ເພື່ອອອກໄປຈາກຝັ່ງໄປພໍສົມຄວນ ເທບພະເຈົ້າໂປ  ເຊດົງ ເຊິ່ງເປັນເທບພະເຈົ້າແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ ທັງເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນ ຝ່າຍເມືອງ ຕົວຫຼຽວເຫັນອຸຍລິດ ກໍມີຄວາມຄຽດແຄ້ນ ຈຶ່ງເອົາຄ້ອນຄົນນ້ຳທະເລ ເຮັດໃຫ້ ເກີດເປັນຟອງ ໃຫຍ່ເຮັດໃຫ້ແພຂອງອຸຍລິດຫຼົ້ມ ອຸຍລິດເກືອບຈົມນ້ຳຕາຍ ຈຶ່ງມີ ນາງ ເທວະດານິໂນວິໂນ ບອກໃຫ້ອຸຍລິດ ແກ້ເຄື່ອງອອກແລ້ວເອົາແພມັດຄໍຂອງຕົນແກວ່ງເປັນ ແພນ້ອຍໃຫ້ ລຸຍລິດ.

ລຸຍລິດໄປເຖິງແຄມຝັ່ງແຫ່ງໜຶ່ງ ຮູ້ສຶກເມື່ອຍຫຼາຍ ແລະ ຕົວກໍປຽກເລີຍໄປນອນຢູ່ ກ້ອງໄມ້ແຫ້ງແຄມຝັ່ງແຫ່ງນັ້ນ. ໃນຄືນດຽວກັນນັ້ນ ເທບພະເຈົ້າອາແຕນນາໄດ້ບັນດານໃຫ້ ເຂົ້າຄວາມຝັນຂອງ ນາງ ໂນຊິກາ ລູກສາວຂອງເຈົ້າຊິວິດອານເກໂອນົດ ຢູ່ເກາະແຫ່ງນັ້ນ ນາງຝັນວ່ານາງຈະໄດ້ຜົວ ແຕ່ກ່ອນຈະໄດ້ຜົວຕ້ອງໄປຊັກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ ນາງໃນມື້ອື່ນ ຢູ່ແຄມທະເລ.

ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນມານາງໄປແກ້ຄວາມຝັນຕໍ່ພໍ່ແມ່, ແມ່ກໍຕົກລົງໃຫ້ໄປພ້ອມກັບນາງສະ ໜົມ ຊັກເຄື່ອງແລ້ວກໍພາກັນຫຼິ້ນໝາກບານ ດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນຕອນໜຶ່ງໝາກບານໄດ້ຕົກ ຖືກອຸຍລິດ ເຊິ່ງນອນຢູ່ເທິງກ້ອງໃບໄມ້ນັ້ນ ນາງໄດ້ຊອກເຄື່ອງນຸ່ງມາໃຫ້ອຸຍລິດ ແລ້ວພາໄປຫາພໍ່ແມ່ ພໍ່ແມ່ນາງ ໄດ້ຕອບຮັບເປັນຢ່າງດີ ນາງ ໂນຊິກາ ລູກສາວເຈົ້າຊິວິດເລີ້ມ ມີຄວາມ ສົນໃຈຕໍ່ອຸຍລິດ ເຈົ້າຊິວິດໄດ້ຈັດງານລ້ຽງອຸຍລິດ ແລະ ບອກໃຫ້ອຸຍລິດເລົ່າເລື່ອງຜ່ານມາ ສູ່ຟັງຢ່າງລະອຽດ ອຸຍລິດໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຄວາມເປັນມາໃນ 20 ກວ່າປີ ຄື: ລາວເປັນທະ ຫານເກຣັກ ຖືກສົ່ງໄປປິດລ້ອມ ເມືອງຕຣົວ ຕໍ່ສູ້ແບບຍາວນານ 10 ກວ່າໝູ່ ກໍບໍ່ສາມາດ ເຂົ້າເມືອງໄດ້ ຈຶ່ງອອກຄຳເຫັນວ່າ: ຕ້ອງເຮັດມ້າໂຕໜຶ່ງໃຫຍ່ໆ ແລະ ງາມຢູ່ໃນທ້ອງມ້ານັ້ນ ເອົາທະຫານໃສ່ໄວ້ແລ້ວຊຸກມາເຂົ້າໄປໄວ້ໃນ ປະຕູເມືອງ ຈາກນັ້ນກໍທຳທ່າຖອຍທັບອອກຫ່າງຈາກເມືອງ ຝ່າຍເມືອງຕຣົວເຫັນກອງທະຫານຖອນ ໜີ ຈິ່ງໄຂປະຕູເມືອງອອກມາ ຊຸກເອົາມ້ານັ້ນ ເຂົ້າໄວ້ໃນເມືອງ ເມື່ອຕົກຄ່ຳຄືນມາທະຫານທີ່ຢູ່ໃນທ້ອງມ້ານັ້ນ ກໍໄຂອອກ ມາແລ້ວລັກໄປໄຂປະຕູເມືອງ ທະຫານເກຣັກ ຈິງທະລຸເຂົ້າເມືອງຕຣົວ ຈົນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ເມື່ອໄດ້ຮັບໄຊຊະນະແລ້ວ ຈຶ່ງນຳທັບກັບຄືນເມືອງຕອນກັບມາໄດ້ແວະຕີ ເກາະອີເລີດແລ້ວ ກໍເດີນເຮືອຕໍ່ ຈາກນັ້ນກໍມີລົມພະຍຸພັດເຮືອ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮືອຂອງລາວຖືກພັດໄປຝັ່ງ ເມລິກາ.

ເວລາຂຶ້ນຝັ່ງໄປອາເມລິກາ ກໍໄດ້ພົບໝາກໄມ້ສະນິດໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມຫິວ ທະຫານ ຄົນນັ້ນກໍໄປກິນ ກິນແລ້ວກໍພາກນຫຼົງໜ້າຫຼົງຫຼັງ ເມື່ອເຫັນແນວນັ້ນກໍໄດ້ອອກເດີນເຮືອຕໍ່ຈຶ່ງ ໄປພໍ້ອີກເກາະໜຶ່ງ ໃນນັ້ນມີຍັກຕາບອດຕາດຽວ ຊື່ວ່າ: ໂປລິແຟມ ອຸຍລິດ ແລະ ທະຫານ 8 ຄົນ ແລ້ວກໍອັດປະຕູໄວ້ ຈາກນັ້ນເຫຼົາໃຫ້ແຫຼມ ເມື່ອຍັກກັບມາຕອນແລງ ກໍຈັບກິນຈຳນວນ ໜຶ່ງ ອຸຍລິດ ຈິ່ງໄດ້ເອົາເຫຼົ້າໃຫ້ມັນກິນ ຍັກເມົາເຫຼົ້າແລ້ວກໍຖາມອຸຍລິດວ່າ: ເຈົ້າຊື່ຫຍັງ ? ອຸຍລິດບອກວ່າ ບໍ່ແມ່ນໃຜ ? ຍັກເມົາເຫຼົ້າແລ້ວກໍນອນສະບາຍ ເມື່ອເຫັນຍັກນອນຫຼັບດີ ແລ້ວ ອຸຍລິດໄດ້ເອົາໄມ້ແຫຼມສັກຕາມັນ ຍັກດິ້ນລົນຮ້ອງດ່າດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລ້ວ ໄດ້ຄວາຫາ ອຸຍລິດ ແລະ ທະຫານທີ່ຍັງເຫຼືອ ກໍຈັບບໍ່ໄດ້ເມື່ອຮ້ອງດັງຂຶ້ນ ຍັກໂຕອື່ນໄດ້ ຍິນກໍໄດ້ມາຮ້ອງຖາມໃຜເຮັດຫຍັງ ມັນຕອບວ່າ: ບໍ່ແມ່ນໃຜ ຍັກຕົວອື່ນໄດ້ຍິນແນວນັ້ນກໍໜີໄປ.

ເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າມາ ເວລາຈະປ່ອຍແກະອອກຈາກຖ້ຳໂຕໃດ ມັນກໍລູບໆ ຄຳໆ ອຸຍລິດ ເຫັນກໍຄິດ ຢາກອອກຈາກຖ້ຳໄດ້ ຈິ່ງໄດ້ຈັບເອົາແກະມາຕິດຕໍ່ກັບ ເປັນຂະນວນໜຶ່ງ ແລ້ວແຂນຢູ່ທ້ອງ ຂອງມັນອອກມາຈາກຖ້ຳ ແລ້ວຫລຸດພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ.

ຈາກເກາະດັ່ງກ່າວຈິ່ງໄປພໍ້ເກາະນາລົກ ທີ່ນັ້ນກໍພົບພໍ້ເພື່ອນນັກຮົບເກົ່າຫຼາຍໆ ຄົນ ຕໍ່ມາກໍພົບເກາະຊິແລນ ເຊິ່ງແມ່ນເກາະຂອງ ນາງເທວະດາ ຢູ່ເກາະນັ້ນຍິນສຽງເພງ ທີ່ ອອນຊອນທີ່ສຸດ ຖ້າໃຜກາຍໄປກໍບໍ່ສາມາດໜີໄປໄດ້ ເພາະອຳນາດສຽງເພງສາມາດຈະດຶງດູດຈິດໃຈໄວ້ ເມື່ອໄດ້ຍິນແນວ ນັ້ນ ຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ທະຫານທຸກຄົນ ຫາແນວອັດຫູໄວ້ແລ້ວ ເຮືອກໍສາມາດອອກຈາກ ເກາະນັ້ນໄດ້ໄປຈົນ ສຸດສຽງເພງ.

ຈາກນັ້ນກໍໄປພົບເກາະຍັກຊຽກເຊ ພັກເຊົາຢູ່ເກາະນັ້ນຊົ່ວຄາວທະຫານກໍພາກັນຂຶ້ນ ເກາະໄປກິນໝາກໄມ້ ແລ້ວກາຍເປັນໜູໝົດເຫຼືອແຕ່ ອຸຍລິດຜູ້ດຽວ ຈຶ່ງບັງຄັບເຮືອຕໍ່ໄປ ຈົນເຖິງເກາະນາງ ເທວະດາໂຊ ແລະ ຈົນມາເຖິງທີ່ແຫ່ງນີ້ ເມືອງຂອງເຈົ້າຊີວິດ ອານຊິໂນອົດ.

ເຈົ້າຊີວິດໄດ້ຟັງຢ່າງຍືດຍາວ ແລະ ເກີດຄວາມເຫັນໃຈ ແລະ ເຫັນໃຈໃນຄວາມ ຄິດຂອງອຸຍລິດທີ່ມີຄວາມຄິດຮອດຄິດເຖິງຄອບຄົວລູກເມຍ. ອີກອັນໜຶ່ງກໍຮູ້ຕື່ມວ່າ ລູກສາວ ຂອງຕົນມີຄວາມສົນໃຈໃນຕົວເມືອງອຸຍລິດ ແຕ່ຍ້ອນເຫັນໃຈອຸຍລິດຈຶ່ງໄດ້ຈັດສົ່ງອຸຍລິດກັບ ຄືນສູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວດ້ວຍທາງເຮືອ, ອຸຍລິດໄດ້ມາເຖິງຝັ່ງອີຕັກ ເຊິ່ງແມ່ນ ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນແລ້ວ ກໍໄດ້ປອມຕົວເປັນຄົນຂໍທານ ໃນທີ່ສຸດກໍພົບກັບ ເຕເລມາກ ທີ່ເປັນລູກຊາຍຕົນ ເມື່ອຮູ້ວ່າລູກແລ້ວກໍໄດ້ໃຫ້ລູກນຳພາມາຫາແມ່ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ບອກວ່າ ແມ່ນພໍ່ ຂອງຕົນເອງ ອຸຍລິດໄດ້ໄປອາໃສຢູ່ນຳ ນາງ ເປເນລົບ ພວກຂຸນາງ 108 ຮູ້ວ່າ ນາງ ເປເນລົບ ຮັບເອົາຄົນຈົນມາຢູ່ນຳຈຶ່ງເວົ້າສຽດສີ ແລະ ເວົ້າຢຽບຢາມ ແລະ ສືບຕໍ່ບັງຄັບ ໃຫ້ແຕ່ງງານ ນາງ ເປເນລົບ ຈຶ່ງວາງເງື່ອນໄຂຕື່ມອີກວ່າ: ຖ້າໃຜສາມາດກົ່ງທະນູຂອງຜົວ ໄດ້ ແລະ ສາມາດຍິງໃສ່ຂວານ 12 ດວງໃນຫ້ອງອາວຸດນັ້ນຊອດ,ຈຶ່ງຕົກລົງແຕ່ງງານ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຮັດໄດ້ ຄົນຂໍທານຈຶ່ງຂໍທົດລອງ ກົ່ງເບິ່ງແລ້ວກໍສາມາດກົ່ງໄດ້ ແລະ ຍັງຖືກເປົ້າໝາຍ ພ້ອມ​ນັ້ນ​ກໍ​ຍິງ​ທະນູຂ້າພວກຂຸນາງ 108 ຕາຍຈົນ​ໝົດ.

ນາງເປເນລົບ ຕົກຕະລຶງທັງດີໃຈ ແລະ ສົງໃສວ່າແມ່ນຜົວເກົ່າຂອງນາງ ແຕ່ຊາຍ ທຸກຄົນກໍບອກວ່າ: ບໍ່ແມ່ນອຸຍລິດ ນາງເປເນລົບ ບໍ່ເຊື່ອຈິງໃຫ້ແມ່ລ້ຽງຂອງອຸຍລິດມາກວດ ເບິ່ງ ຕີນຂອງອຸຍລິດ ເພາະມີຮອຍແປ້ວ ແມ່ລ້ຽງກໍຢັ້ງຢືນວ່າ ແມ່ນ ອຸຍລິດ ແທ້ ເປເນລົບ ກໍຫັນແຈບໃຈ ຈຶ່ງທົດລອງເບິ່ງອີກ ນາງບອກຄົນໃຊ້ວ່າ: ເອົາຕຽງເຄີຍນອນກ່ອນນັ້ນມາ ເບິ່ງແລ້ວ ມອບໃຫ້ເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນ ອຸຍລິດ ຈິ່ງຄິດໄດ້ ແລະ ເວົ້າອອກວ່າ ຕຽງນັ້ນບໍ່ສາມາດ ຍົກອອກມາໄດ້ ເພາະຂາຕຽງເບື້ອງໜຶ່ງນັ້ນ ແມ່ນເຮັດຕິດກັບຕໍໄມ້ຮອດ ເວລານີ້ ເປເນລົບ ຈຶ່ງແຈບອົກໃຈວ່າ ຊາຍຄົນນັ້ນ ແມ່ນຜົວຂອງຕົນແທ້.

ບົດເລື່ອງ : << ບັນດາຄົນຈົນ >>

ທີ່ເມືອງດີເຍີມີຄຸນພໍ່ຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າ: ຄຸນພໍ່ມີຣີແອນເພິ່ນເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີອິດທິພົນ ແລະ ມີຈິດໃຈເອື້ອເຟື້ອແຜ່ຕໍ່ຊາວ ເມືອງດັ່ງກ່າວຢູ່ເຮືອນເພີ່ນມີນ້ອງສາວ ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້. ມີມື້ໜຶ່ງຊາຍໄວກາງຄົນຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງເຄື່ອງເກົ່າຂາດສ້ອຍ ໃບໜ້າມີແວດໂສກເສົ່າ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ແຈ້ງເຈົ້າໜ້າທີ່ແລ້ວ. ລາວກໍຍ່າງເຂົ້າເມືອງເມື່ອຫາບ່ອນພັກພາອາໃສແຕ່ ເວລາເຂົ້າໄປຫາເຮືອນຜູ້ໃດກໍມີແຕ່ອັດປະຕູທັງນີ້ກໍເພາະວ່າຊາຍຄົນນັ້ນມີທ່າທີໂສກເສົ້າ ແລະ ເປັນຄົນທຸກຍາກ​ ເຊິ່ງໃຜໆກໍລັງກຽດບາງເທື່ອລາວເຂົ້າຮ້ານອາຫານສັງເຄື່ອງກິນແລ້ວ ເຂົາກໍເອົາອາຫານໃຫ້ ແລະ ບອກໃຫ້ໜີ, ບາງເຮືອນລາວກໍ​ກິນພຽງແຕ່ອາຫານຈະບໍ່ພັກເຊົາເຈົ້າຂອງ ຮ້ານແຫ່ງໜຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ ເຈົ້າແມ່ນຊັງວານຊັງນັກ ໂທດເກົ່າແຫ່ງຕູລົງແມ່ນບໍ? ບາງເທື່ອລາວກໍ​ຂໍນອນຄອກສັດ ເຂົາກໍ​ວ່າເຕັມແລ້ວແມ່ນແຕ່ໝາເຂົາກໍ​ບໍ່ໃຫ້ນອນນຳ ໄປໄຂປະຕູເຮືອນໃດເຂົາກໍ​ໄລ່ລາວໜີ. ຫຼາຍຄືນຜ່ານພົ້ນໄປມີແຕ່ນອນຕາກໝອກຕາກລົມ.

 ພໍໄປຮອດເຮືອນແມ່ເຖົ່າຜູ້ໜຶ່ງ ລາວຈຶ່ງແນະນຳວ່າ: ເປັນຫຍັງບໍ່ໄປຫາຄຸນພໍ່ມີຣີແອນ ເພາະເພີ່ນເປັນຄົນໃຈບຸນ. ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງມຸ່ງໜ້າໄປຫາຄຸນພໍ່ມີຣີແອນ ເມື່ອເຄາະປະຕູບຸດໜື່ງປະຕູກໍເປີດອອກ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍແນະ ນຳຕົນເອງວ່າ: ຂ້ານ້ອຍນີ້ແມ່ນຊັງວານຊັງ ນັກໂທດເມືອງຕູລົງເຊິ່ງຖືກປ່ອຍຕົວມາໄດ້ສີ່ປີແລ້ວໄປຂໍກິນເຂົ້າ ຂໍນອນແຫ່ງໃດເຂົາກໍຂັບໄລ່ໜີທັງໆທີ່ຂ້ານ້ອຍກໍມີບັດພົ້ນໂທດ(ບັດເຫຼືອງ)ແທ້ໆ ຈາກນັ້ນ ຄຸນພໍ່ກໍອະນຸຍາດໃຫ້ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລ້ວຮ້ອງບອກຄົນຮັບໃຊ້ໃຫ້ກຽມບ່ອນຢູ່ບ່ອນນອນໃຫ້ແຂກ. ຊັງວານຊັງບໍ່ຢາກເຊື່ອໃນຫູຕົນ ເອງຈຶ່ງແນະນຳຕື່ມວ່າ: ຂ້ານ້ອຍແມ່ນຄົນຂີ້ຄຸກໃດ? ທ່ານເປັນຫຍັງຄືມາໃຈດີແທ້ໆ ຄຸນພໍ່ເວົ້າວ່າເປັນຫຍັງບໍ່ສຳ ຄັນດອກນີ້ບໍ່ແມ່ນເຮືອນຂ້ອຍ ແຕ່ແມ່ນເຮືອນພະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຊັງວານຊັງ ແມ່ນລູກກຳມະກອນທຸກຈົນລາວບໍ່ມີວິ ຊາຄວາມຮູ້ໃດຕິດຕົວ. ຖືວ່າເປັນຄົນດ້ອຍການສຶກສາ ຍ້ອນຊີວິດເຄີຍທຸກຍາກແຕ່ຍັງນ້ອຍໆ ລາວຈຶ່ງກາຍເປັນ ຄົນງຽບຂຶມມີແນວໂສກເສົ້າຢູ່ສະເໝີ. ແມ່ຂອງລາວເສຍຊີວິດຍ້ອນເຈັບປ່ວຍ, ພໍ່ຂອງລາວເປັນຜູ້ເຜົ້າສວນສາ ທາລະນະ ແລະ ຕາຍຍ້ອນຕົກກົກໄມ້. ເອື້ອຍຂອງລາວເປັນຜູ້ລ້ຽງດູ. ເມື່ອຊັງວານຊັງໃຫຍ່ຂຶ້ນຜົວຂອງ ເອື້ອຍຊ່ຳພັດຕາຍ ດັ່ງນັ້ນ, ພາລະລ້ຽງດູຄອບຄົວຂອງເອື້ອຍເຊິ່ງມີລູກເຖິງແຈັດຄົນ. ຈຶ່ງຕົກເປັນພາລະຂອງລາວ.

      ຊັງວານຊັງໄດ້ສືບຕໍ່ອາຊີບຂອງພໍ່. ການເຮັດວຽກເຮັດງານຂອງຊັງວານຊັງ ເຖິງຈະໜັກໜ່ວງ ແຕ່ກໍຖືວ່າບໍ່ພໍກິນ. ບາງມື້ກໍບໍ່ສາມາດມີເງິນພໍຊື້ເຂົ້າຈີ່ເມື່ອຕ້ອນຫຼານ ເຮັດໃຫ້ຫຼານໂສກເສົ້າຄືກັນບາງ   ເທື່ອໄດ້ເຂົ້າຈີ່ມາກໍໃຫ້ເອື້ອຍ ແລະ ຫຼານລາວເອງກໍເວົ້າພຽງແຕ່ວ່າອິ່ມແລ້, ທັງໆທີ່ຕົນເອງກໍບໍ່ທັນໄດ້ກີນຫຍັງ ມີໄລຍະໜຶ່ງຝຣັ່ງມີວິກິດການດ້ານເສດຖະກິດອາກາດໜາວຈັດຜົນເກັບກ່ຽວບໍ່ໄດ້ຫຼາຍ ຈຶ່ງເກີດມີຄວາມອຶດຢາກ. ຊັງວານຊັງ ກໍໄດ້ຮັບຜົນສະທ້ອນນັ້ນຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ຍ້ອຍທຸກຍາກບາງມື້ກໍໄດ້ເຂົ້າຈີ່ມາໃຫ້ຫຼານ ບາງມື້ກໍ ກັບເຮືອນດ້ວຍມືເປົ່າ. ຄ່ຳມື້ໜຶ່ງຂອງວັນອາທິດ. ລາວໄດ້ບ່າງໄປຕາມທາງພໍຮອດຮ້ານເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງໜຶ່ງພໍ່ຄ່າເຂົ້າ ຈີ່ນອນລັບຢ່າງສະບາຍພໍໄດ້ຍີນສຽງແວນແຕກກໍໂງຫົວຂຶ້ນເບິ່ງເຫັນມືໜຶ່ງ ຖົກອອກຈາກແວນພໍ່ຄ້າເຂົ້າຈີ່ແລ່ນນໍາ ແລະ ຈັບຊັງວານຊັງໄດ້ແຕ່ບໍເຫັນເຂົ້າຈີ່ສິ່ງທີ່ເປັນຫຼັກຖານກໍຄືມືຂອງຊັງວານຊັງມີເລືອດຍ້ອນ​ແກ້ວບາດ. ຊັງວານຊັງຖືກສົ່ງຂຶ້ນສານຕັດສີນຈຳຄຸກຫ້າປີ. ລາວໝົດຫວັງ ບໍ່ມີປັນຍາຫາລ້ຽງເອື້ອຍ ແລະ ຫຼາໆ... ເວລາຢູ່ ຄຸກພໍມີໂອກາດຈຶ່ງລັກໂຕນອອກ ແຕ່ຖືກຈັບໄດ້ໂທດຈຶ່ງເພີ້ມຂຶ້ນສາມປີ ແລະ ກໍໂຕນໜີອີກ ຖືກຈັບໄດ້ໂທດກໍເພີ້ມ ຂຶ້ນອີກລວມເປັນສິບເກົ້າປີ. ຍ້ອນລັກເຂົ້າຈີ່ພຽງກ້ອນດຽວມາຮອດ 2-3 ມື້ຫຼັງນີ້ຖືກປ່ອຍຕົວອອກຈາກຄຸກ ແລະ ມີບັດເຫຼືອງຕິດໂຕ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສັງຄົມລັງກຽດທີ່ສຸດແຕ່ດຽວນີ້ຊັງວານຊັງຕື່ນໃນຄຳເວົ້າຂອງຄຸນພໍ່ທີ່ ຮ້ອງລາວວ່າທ່ານ. ເພາະໃນຊີວິດຂອງລາວບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍີນຈັກເທື່ອ. ຕໍ່ອາຫານການກິນ, ບ່ອນຢູ່ບ່ອນເຊົາລາວບໍ່ຮູ້ ຊີວິດຄືແນວໃດ. ຫຼັງຈາກອາຫານແລງແລ້ວລາວກໍເຂົ້າພັກນອນຢູ່ບ່ອນທີ່ຖືຈັດໄວ້ໃຫ້. ລາວຫຼັບສະນິດແຕ່ຕອນ ຫົວຄ່ຳແຕ່ພໍເດີກສະຫງັດກໍຮູ້ເມື່ອຂຶ້ນ. ຍ້ອນສະຖານທີ່ແປກຈາກນັ້ນຊັງວານຊັງກໍເລີ້ມຄິດທົບ ທວນຫາວິທີ່ໃດໜຶ່ງ ລາວຄິດຫາຖ້ວຍ-ບ່ວງ-ຂາຕັ້ງທຽນ ລາວຄິດວ່າສິ່ງເຫຼົ້ານັ້ນຈະມີລາຄາແພງ ຊັງ  ວານຊັງຕັດສິນໃຈ ລັກໜີອອກຈາກເຮືອນຄຸນພໍ່ໃນຕອນເວລາ 2 ໂມາກາງຄືນ. ພ້ອມດ້ວຍບ່ວງເງິນແລະ ຂາຕັ້ງທຽນຄູ່ໜຶ່ງ. ພໍຕື່ນເຊົ້າມາຄົນຮັບໃຊ້ເຊິ່ງເຮັດໜ້າທີ່ມ້ຽນມັດເຮືອນຊານບໍ່ເຫັນແຂກ ບໍ່ເຫັນບ່ວງເງິນ. ຈຶ່ງໂວຍວາຍຂຶ້ນ ແຕ່ຄຸນພໍ່ຍັງເຮັດທ່າທີເມີນເສີຍ ແລະ ຖາມຄືນວ່າ: ມັນເສຍແທ້ບໍ? ບຶດໜຶ່ງຕຳຫຼວດກໍຈັບຊັງວານຊັງ ມາຫາຄຸນພໍ່ ແລະ ຖາມວ່າ. ນີ້ແມ່ນບ່ວງຂອງຄຸນພໍ່ບໍ່? (ເພາະບ່ວງສະຫຼັກຊື່ຂອງຄຸນພໍ່ໃສ່) ແມ່ນແລ້ວຂ້ອຍເອົາໃຫ້ລາວຄຸນພໍ່ຕອບ. ຊັງວານຊັງກໍຕົກຕະລືງ. ພໍຕຳຫຼວດໜີໄປ ຄຸນພໍກໍສັ່ງສອນລາວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນີ້ໄປຂໍໃຫ້ເຈົ້າປັບຕົວເປັນຄົນດີ....ເຄື່ອງທີ່ໃຫ້ເຈົ້ານັ້ນເພື່ອແລກປ່ຽນເອົາຄວາມຊົ່ວຂອງເຈົ້າຊັງວານຊັງກໍປະຕິຍານ ວ່າຈະປະຕິບັດຕາມແລ້ວກໍອອກໄປ. ພໍໄປຮອດບ່ອນໜຶ່ງເຫັນເດັກນ້ອຍຫຼີ້ນ ແລະ ເຫັນເງິນພວກເຂົາຕົກ ເຮ່ຍປະມານ 40. ອັດ.ຊັງວານຊັງຊ້ຳພັດຊິເອົາຂອງເຂົາ. ເດັກນ້ອຍເຫັນແນວນັ້ນຊ້ຳພັດຮ້ອງໃຫ້ ເມື່ອເຫັນເດັກນ້ອຍຮ້ອງໃຫ້ລາວຄິດເຫັນຫຼານລາວຈຶ່ງເອົາເງິນແລ່ນ​ໄປສົ່ງເດັກນ້ອຍ ແຕ່ເຂົາຊ້ຳພັດຢ້ານທັງຮ້ອງທັງໃຫ້ແລ່ນໜີໄປ ຈາກນັ້ນລາວປະຕິຍານໃນໃຈວ່າຈະເປັນຄົນດີ ຕໍ່ມາຊື່ຂອງຊັງວານຊັງກໍໄດ້ຖືກລືມໄປຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ. ກ່າວເຖິງຊາຍໝຸ່ມຍິງສາວສີ່ຄູ່ເຊິ່ງເປັນນັກສຶກສາ ແລະ ສາວກຳມະກອນ. ໃນນັ້ນກໍມີນາງສາວ ຜູ້ໜຶ່ງຊື່ຝັງຕີນເຊິ່ງຮັກກັບຊາຍໜຸ່ມຊື່ວ່າໂຕໂລມີແອດ ຟັງຕີນຮັກກັບໂຕໂລມີແອດ ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ແຕ່ກົງກັນຂ້າມໂຕໂລມີແອດຄິດຕ່າງ. ເຂົາທັງສອງໄດ້ເປັນຂອງກັນ ແລະ ກັນຟັງຕີນກໍຄິດວ່າຈະມອບອານາຄົດໄວ້ກັບໂຕໂລມີແອດພຽງຄົນດຽວມື້ໜຶ່ງ ຊາຍທັງສີ່ກໍນັດສາວທັງສີ່ໄປກິນເຂົ້າຮ້ານອາຫານ ຫຼັງຈາກກິນເຂົ້າແລ້ວກໍປະຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງໄວ້ໃຫ້ສາວທັງສີ່ຄົນ ແລະ ບອກວ່າໃຫ້ລໍຖ້າບຶດໜຶ່ງ ແຕ່ລໍຖ້າ 2-3 ຊົ່ວໂມງກໍບໍ່ເຫັນວີ້ແວວເຂົາຈຶ່ງຈີກຈົດໝາຍອ່ານ ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງລາໄປກ່ອນຂໍຂອບໃຈ ພວກນ້ອງທີ່ເຄີຍມີບຸນຄຸນຕໍ່ພວກອ້າຍ ພໍຮູ້ເນື້ອໃນຂອງ ຈ.ມ ແລ້ວສາມສາວກໍຖືເປັນທຳມະດາ ແຕ່ສຳລັບຟັງຕີນແລ້ວມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທຳມະດາ ທັງນີ້ກໍເພາະວ່ານາງໄດ້ມອບ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໃຫ້ໂຕໂລມີແອດແລ້ວ. ນາງຄິດຢາກຕາມຫາໂຕໂລມີແອດ ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ຊິໄປນຳຫາຢູ່ໃສດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງເກີດມີຄວາມຄຽດຊັງ ໂຕໂລມີແອດ ເຊິ່ງເປັນຄົນຕົວະຍົວະຫຼອກລວງ ທ້ອງຂອງນາງນັບມື້ນັບໃຫຍ່ຂຶ້ນຕໍ່ມາກໍຄອດເປັນຜູ້ຍິງ ແລະ ໃຫ້ຊື່ວ່ານາງນ້ອຍໂກແຊັດ. ນາງມີຄວາມຮັກລູກເປັນຫ່ວງລູກ ແລະ ຢາກລ້ຽງດູລູກ ໃຫ້ໃຫຍ່ກ້າໜ້າບານ ແຕ່ຖ້າຫາກເອົາລູກຢູ່ນຳຊ້ຳພັດບໍ່ສາມາດຫາເງິນລ້ຽງລູກໄດ້ຈົນຮອດ 2-3 ປີ. ຈຶ່ງຕົກລົງພາລູກກັບຄືນເມືອບ້ານເກີດ ທີ່ເມືອງມົງເຕຣີຍຊວຽກແມ ເມື່ອກັບເມືອບ້ານຍັງບໍ່ທັນຮອດບ້ານ ກໍໄດ້ພົບກັບແມ່ຍິງຜູ້ໜຶ່ງຫຼີ້ນກັບເດັກນ້ອຍສອງຄົນ ຟັງຕີນເຫັນວ່າຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຄືຈະເປັນຄົນຮັກລູກຮັກເດັກນ້ອຍ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາ.ຄອບຄົວນັ້ນຊື່ວ່າ: ຄອບຄົວເຕນາກດີເອ. ເຊິ່ງແມ່ນເຈົ້າຂອງໂຮງແຮມນ້ອຍແຄມທາງແຫ່ງໜຶ່ງ. ຈາກນັ້ນຟັງຕີນຈຶ່ງຕົກລົງຝາກໂກແຊັດໄວ້ນຳຄອບຄົວນັ້ນ. ໂກແຊັດ ແລະ ຕົກລົງຈະຝາກເງິນມາໃຫ້ທຸກໆເດືອນແລ້ວນາງກໍມອບລູກໄວ້ກັບພວກນັ້ນ ໂກແຊັດກໍໄດ້ແຕ່ຮ້ອງໃຫ້ນຳແມ່ໂດຍບໍ່ຮູ້ຈັກດຽງສາຫຍັງໝົດ. ຟັງຕີນ ກໍໄດ້ກັບຄືນບ້ານເກີດເມືອງນອນ ເພື່ອຫາວຽກເຮັດ ແລະ ກໍພອຍຄິດ​ເຖິງລູກສາວນ້ອຍ ຕະຫຼອດເວລາ. ເມືອງເຕຣີຍຊວຽກດຽວນີ້ປ່ຽນແປງຫຼາຍເຊັ່ນມີໂຮງຮຽນ, ໂຮງໝໍ ມີການສ້າງສາ ແລະມີກິດຈະການໆຄ້າ.... ເພາະຢູ່ນີ້ມີນາຍທຶນແປກໜ້າຜູ້ໜຶ່ງ ໄດ້ມາລົງທຶນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າ ເມືອງນີ້ມີການປ່ຽນແປງ. ກ່ຽວກັບນາຍທຶນນັ້ນລາວໄດ້ລວບລວມຄົນຫວ່າງງານຕ່າງໆ. ເຂົ້າເຮັດວຽກໃນໂຮງງານຂອງລາວ ແລະ ໃຫ້ເງິນເດືອນຫຼາຍສົມຄວນ ຄົນທັງເມືອງກໍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່ານາຍທຶນຄົນນັ້ນແມ່ນໃຜແທ້ ແລະ ມາຈາກໃສແທ້. ພວກເຮົາຮູ້ພຽງວ່າລາວຊື່ມາເດີແລນ. ສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ກໍແມ່ນໄດ້ເງິນມາສ້າງເຮືອນພັກເຊົາໃຫ້ພວກອອກກິນເບຍບຳນານ ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານມາເດີແລນຈຶ່ງຖືກເລືອກຕັ້ງໃຫ້ເປັນ ເຈົ້າເມືອງ. ຟັງຕີນກໍໄດ້ສະໝັກເຂົ້າເຮັດວຽກໃນໂຮງງານເຮັດແກ້ວຂອງທ່ານມາເດີແລນ ຕົກມາໃນ ໄລຍະໜຶ່ງ ຜູ້ຈັດການໂຮງງານໄດ້ສືບຮູ້ວ່າຟັງຕີນມີເບື່ອງຫຼັງບໍ່ຈະແຈ້ງ ເຊິ່ງຜິດຕໍ່ລະບຽບຂອງໂຮງງານ ຈິ່ງໄລ່ຟັງຕີນອອກຈາກງານ ຟັງຕີນຄິດວ່າແມ່ນທ່ານມາເດີແລນ ໄລ່ອອກກໍຄຽດຊັງມາເດີແລນສຸດຂີດມາໄລຍະໜຶ່ງ ຟັງຕີນຫວ່າງງານ ແລະ ຂາດເງິນເພື່ອສົ່ງໃຫ້ລູກສາວ. ກ່າວເຖິງໝໍເຕນາກດີເອ ເຊິ່ງມີເບື່ອງຫຼັງທີ່ໂຫດຫ່ຽມ ເປັນຄົນໃຈດຳ ແລະ ເຫັນແກ່ຕົວມັນເຄີຍເປັນທະຫານນາໂປລີອົງ ທີ່ຈິງແລ້ວເວລາອອກສະໜາມຮົບ, ໝໍບໍ່ແມ່ນຈະອອກໄປສູ່ເສິກສັດຕູແຕ່ໝໍສວຍໂອກາດ ໄປປຸ່ນສະດົມເງິນຄຳນໍາຊາກສົບຄົນຕາຍ. ຄອບຄົວເຕນາກດີເອ ໄດ້ລ້ຽງດູແລ້ວຍັງຂົ່ມເຫັງເຕັງເຕັກ ເລີ້ມໃຊ້ວຽກແຕ່ໂກແຊັດ ແຕ່ອາຍຸໄດ້ 5 ປີ. ຫ້າ-ຫົກເດືອນເຕນາກດີເອໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍໄປຫາຟັງຕີນ. ເພື່ອຖາມເອົາເງິນເດືອນ ແລະ ບອກວ່າໂກແຊັດບໍ່ສະເບຍ ບໍ່ມີເງິນຊື່ຢາ. ຖ້າບໍ່ຝາກເງິນມາໃຫ້ນາງນ້ອຍໂກແຊັດ ຈະເຖິງແກ່ ຄວາມຕາຍ ຟັງຕີນຈົນປັນຍາເຕັມທີບໍ່ມີທາງອອກທີ່ດີສຳລັບນາງເສຍແລ້ວ. ຍ້ອນຄວາມເປັນຫ່ວງ ເປັນໃຍໃນຊີວິດຂອງລູກສາວນ້ອຍຜູ້ເປັນແມ່ຟັງຕີນ ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຂາຍຕົວເພື່ອເອົາເງິນສົ່ງໃຫ້ຄ່າລ້ຽງ ດູລູກຕາມທີ່ເຕນາກດີເອສັ່ງ. ເຕນາກດີເອໄດ້ຂຽນ ຈ.ມ ມາຖາມເອົາເງິນຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຕໍ່ກັບອາຊີບທີ່ຟັງຕີນກະທຳໄປນັ້ນ ເມື່ອອາຍຸສັງຂານຫຼາຍຂຶ້ນ ກໍເຫັນວ່າເຮັດວຽກງານບໍ່ໄດ້ດີ ການຕັດສິນໃຈຂອງນາງໃນຂັ້ນຕໍ່ມາກໍຄືຖອນແຂ້ວຂາຍ ເພາະແຂ້ວນາງງາມຂາວຄືໄຂ່ມຸກ ແລ້ວກໍຝາກເງິນໄປລ້ຽງລູກ ນາງຟັງຕີນ ຍາມໃດກໍຄິດວ່າລູກສາວນ້ອຍຂອງນາງຄືຈະໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍ ແລະ ອ້ວນພີດີນາງຢາກໄປຢ້ຽມຢາມລູກ ແລະ ກໍຍັງມີຄວາມລະອາຍຢ້ານຄົນອື່ນຮູ້ຈັກ.

     ສ່ວນ ເຕນາກດີເອ ກໍຂຽນຈົດໝາຍມາເລື້ອຍໆ ເຖິງລະດູໜາວກໍວ່າ ໂກແຊັດ ໜາວຫຼາຍ ບໍ່ມີເງິນຈະຊື້ເຄື່ອງນຸ່ງໃຫ້ມາເຖິງໄລຍະນີ້ຟັງຕີນ ກໍຈົນປັນຍາເຕັມທີ ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຕັດສີນໃຈ ຕັດຜົມຂອງຕົນຂາຍ ແລະ ຄິດວ່າຈາກການຂາຍຜົມແລ້ວລູກຂອງນາງຈະໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງອັນອົບອຸ່ນເພາະ

ນາງໄດ້ເອົາເງິນນັ້ນຊື້ເຄື່ອງອັນງາມໆຝາກໃຫ້ລູກແລ້ວ ແຕ່ເຄື່ອງນຸ່ງນັ້ນແທນທີ່ ໂກແຊັດຈະໄດ້ນຸ່ງ ແຕ່

ພັດແມ່ນລູກສາວຂອງເຕນາກດີເອ. ມາເຖິງໄລຍະນີ້ ຊີວິດທັງຫຼາຍ ແລະ ໃຈຂອງຟັງຕີນຊຸດໂຊມຫຼາຍ ຄວາມງາມທີ່ມີກໍຫາຍໄປ. ຮ່າງກາຍບອກຊ້ຳບໍ່ມີແຂ້ວ ບໍ່ມີຜົມແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມນາງກໍເຮັດໄປ ເພື່ອລູກ ແລະ ກົງກັນຂ້າມກັບ ລູກຊ້ຳພັດບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຫຍັງ.  ນາງຄິດຫຼາຍເກີດເຈັບປ່ວຍຈ່ອຍໂຊຫຼ້າເຫຼືອງ ມື້ໜຶ່ງຂະນະທີ່ນາງຍ່າງກາຍຮ້ານຂາຍເຄື່ອງແຫ່ງໜຶ່ງ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຄິດຢາກຫົວ ເຮີຍອີຫຼ້າມາຫຍັງນີ້ແລ້ວຈັບແຂນ ເອົານ້ຳແຂງໂພະໃສ່ຫົວ, ໃສ່ເສື້ອ ຟັງຕີນໃຈຮ້າຍພຶດຕໍ່ສູ່.

      ໝໍຊາແວແທນທີ່ຈະຈັບຊາຍຄົນນັ້ນ ພັດຈັບເອົາຟັງຕີນໄປຂັງປະຫວັດຂອງໝໍນີ້ ທຳອິດກໍທຸກຍາກແຕ່ມັນບຸກບືນຈົນໄດ້ເປັນຕຳຫຼວດ. ຂັ້ນທຳອິດກໍໄດ້ເປັນນາຍທຳມະໂລງຢູ່ຄຸກຕູລົງ ແລະ ເຄີຍເຝົ້າຍາມ ຊັງວານຊັງ. ເວລາດຽວກັນນັ້ນ ມາເດີແລນກໍໄດ້ມາພົບເຫດການຈຶ່ງໄດເຂົ້າຫ້າມ ປາບບໍ່ໃຫ້ຈັບ ຟັງຕີນ ຊາແວ ວ່າຕ້ອງຈັບນາງຟັງຕີນເຫັນມາເດີແລນ ກໍຄິດເຫັນອາດິດນາງຈິ່ງຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ມາເດີແລນ ມາເດີແລ່ນວ່າຟັງຕີນບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຊາແວພັດວ່າຜິດເພາະນາງຕີຄົນຮັ່ງມີຄົນນັ້ນ. ສຸດທ້າຍມາເດີແລນກໍວ່າ: ນີ້ແມ່ນຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າເມືອງເຊິ່ງສັ່ງໃຫ້ປ່ອຍຟັງຕີນ ເຈົ້າຕ້ອງປ່ອຍຕໍ່ມາທ່ານມາເດີແລນ ເອົາຟັງຕີນໄປ ໂຮງໝໍຕໍ່ມາທ່ານຈຶ່ງຮູ້ວ່າຟັງຕີນແມ່ນກຳມະກອນຢູ່ໃນໂຮງງານຂອງທ່ານ ແລະ ສັນຍາວ່າຈະທົດແທນ ຄ່າແຮງງານ, ຄ່າປີນປົວທັງໝົດ. ຕໍ່ມາຟັງຕີນໄດ້ຍ້າຍໄປປີນປົວຢູ່ໂຮງໝໍຂອງທ່ານ.

      ຝ່າຍຊາແວ ມີຄວາມສົງໃສໃນຕົວຂອງມາເດີແລນຫຼາຍທີ່ສຸດ ມັນຄິດວ່າຖ້າແມ່ນຄົນຮັ່ງມີແທ້ໆ ມັນບໍ່ຫອນເຮັດແນວນີ້ິ່ິ່ິ່ິ່ິ່ິ່ິ່.. ທັງໆທີ່ວ່າກ່ອນໜ້ານີ້ກໍມີເຫດການເກີດຂຶ້ນ ເຊິ່ງຊາແວກໍເຫັນ ແລະ ຄ່ອຍຕິດ ຕາມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເຫດການນັ້ນຄື ອຸປະຕິເຫດກວຽນທັບ ໂຟເຊິເລິວັງ ກໍແມ່ນນາຍທຶນນ້ອຍ ຊຶ່ງຊັງ ມາເດີແລນສຸດຂີດ. ເພາະກ່ອນໜ້ານີ້ມາເດີແລນມາຢູ່ເມືອງນີ້, ໝໍເປັນນາຍທຶນນ້ອຍທີ່ພໍຢູ່ພໍກິນ ແຕ່ພໍ ມາເດີແລນ ມາຕັ້ງໂຮງງານກໍເຮັດໃຫ້ກິດຈະການຂອງໂຟເຊີເລີວັງລົ້ມເຫຼວ. ໝໍເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ບໍ່ປ່ອນບັດ ເອົາມາເດີແລນ ເວລາເລືອກຕັ້ງເຈົ້າເມືອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຟເຊີເລີວັງຈຶ່ງຫາກິນໂດຍຂັບກວຽນມ້າ. ມື້ນັ້ນມ້າ​ໂລ່ມຕົມຂາມ້າຫັກກວຽນໄຫຼລົງຕະຄອງ. ໂຟເຊີເລີວັງໂດດອອກຈາກກວຽນເພື່ອໄປຍູ້ກວຽນ​ໄວ້ແຕ່ຍູ້ບໍ່ຢູ່ຈຶ່ງຖືກກວຽນທັບ ຝຸງຄົນມາເບິ່ງແຕ່ບໍ່ມີປັນຍາຊ່ວຍມາເດີແລນ ມາເຫັນກໍເວົ້າວ່າ: ໃຜຊ່ວຍໄດ້ຂ້ອຍຈະໃຫ້ເງິນ 5 ຫຼຽນ ຄຳ 10 - 20 ຫຼຽນ. ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍ ໝໍຊາແວ ທີ່ສັງເກດການຕະຫຼອດກໍເວົ້າວ່າເປັນແນວນີ້ ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍໄດ້ດອກ ເຫັນແຕ່ນັກໂທດເກົ່າທີ່ເມືອງຕູລົງຊັງວານຊັງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງສາມາດຍົກໄດ້ພ້ອມທັງສັງເກດເບິ່ງໜ້າ ມາເດີແລນຢ່າງບໍ່ພັບຕາ. ມາເດີແລນ ກໍແປກໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງແຕ່ທ່ານກໍຮີບເລື່ອເຂົ້າໄປ ກ້ອງກວຽນໂຟເຊີເລີວັງກໍບອກວ່າ. ທ່ານເຈົ້າເມືອງອອກໄປສາປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕາຍເອງ. ມາເດີແລນ ຄ້ອຍໆ ຍົກກວຽນນັ້ນຂຶ້ນເຮັດໃຫ້​ເຊີ​ເລີວັງລອດພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ. ຈາກນັ້ນ ມາຄວາມຄຽດຊັງຂອງ ໂຟເຊີເລີວັງ ທີ່ເຄີຍມີມາຕໍ່ມາເດີແລນກໍຄ້ອຍໆຫາຍໄປ. ຕໍ່ມາທ່ານມາເດີແລນກໍເອົາໂຟເຊີເລີວັງ ໄປເປັນຄົນຮັກສາສວນໃຫ້ໂບດຂອງແມ່ຊີແຫ່ງໜຶ່ງຢູ່ປາຣີ ແມ່ຊີຢູ່ໃນໂບດນັ້ນບໍ່ຢາກໃຫ້ພວກຜູ້ຊາຍເຫັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໂຟເຊີເລີວັງໄປສວນລາວຈຶ່ງເອົາກະດີງແຂວນໃສ່ຂາ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ວ່າຜູ້ຊາຍ. ແລ້ວແມ່ຊີຈະຫຼົບຫຼີກທັນ. ຈາກນັ້ນຕໍ່ມາຊາແວໄດ້ຕິດຕາມມາເດີແລນຕະຫຼອດເວລາ ສຳລັບຟັງຕີນແລ້ວແມ່ນມີອາການໜັກໜ່ວງຫຼາຍ. ເຫັນທ່າຈະບໍ່ລອດກໍສີ້ນໃຈ. ນາງໄດ້ເວົ້ານຳ ມາເດີແລນ ວ່ານາງບໍ່ຕ້ອງການຫຍັງອີກ ຂໍພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນໜ້າລູກສາວ ມາເດີແລນ ກໍຮັບປາກວ່າຈະໄປນຳເອົາໂກແຊັດ ມາໃຫ້ຄະນະນັ້ນກໍມີເຫດການໜຶ່ງອີກ ຕຳຫຼວດໄດ້ຈັບຄົນໆໜຶ່ງຊື່ວ່າຊັງມາດີເອີ ເຊິ່ງເຂົາຄິດວ່າແມ່ນຊັງວານຊັງເຂົາຈະຕັດສີນປະຫານຊີວິດ ຊາແວ ໄດ້ເອົາ ຈ.ມ ໃຫ້ເຈົ້າເມືອງມາເດີແລນ ແລະ ຖາມວ່າຈະໄປຮ່ວມການຕັດສີນຫຼືບໍ່ ມາເດີແລນກໍຄິດຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ລາວຄິດຈະກູ້ເອົາຊີວິດຟັງຕີນຫຼືຊັງມາຊີເອີ ຖ້າບໍ່ໄປຊັງມາຊີເອີກໍຕ້ອງຕາຍ. ຖ້າຈະປະກາດວ່າຊັງວານຊັງແທ້ ຕົນເອງກໍຈະຕາຍຖ້າຕົນເອງຕາຍ ຟັງຕີນ, ໂກແຊັດ, ໂຮງງານ ແລະ ຊາວເມືອງຈະເປັນແນວໃດ.? ສຸດທ້າຍກໍຕັດສີນໃຈຈະໄປປະກາດຕົວວ່າຕົນເອງແມ່ນ ຊັງວານຊັງ ຕົວຈິງ. ຊາແວກໍຈະຈັບແຕ່ກ່ອນຈະຍອມໃຫ້ຈັບທ່ານໄດ້ຂໍຕົວໄປຫາ ຟັງຕີນເສຍກ່ອນຊາແວ ກໍຕິດຕາມໄປ. ທຳອິດຊັງວານຊັງບອກກັບຟັງຕີນວ່າ ລາວບໍ່ສາມາດໄປຫາໂກແຊັດໄດ້..... ພ້ອມທັງກົ້ມລົງໃສ່ຫູ ຟັງຕີນຟັງຕີນຍີ້ມໜ້ອຍໜຶ່ງແລ້ວສີ້ນໃຈໄປ ເມື່ອມ່ຽນສົບຟັງຕີນແລ້ວຊັງວານຊັງກໍລັກໜີໄປ. ຕອນກາງຄືນພ້ອມດ້ວຍພົກເງິນຄຳຂອງລາວເອງ.

ກ່າວເຖິງນາງນ້ອຍໂກແຊັດ ນາງໄດ້ຖືກໃຊ້ເຮັດວຽກແຕ່ອາຍຸ 5 ປີ ທຳມະດາເດັກນ້ອຍ ຄົນອື່ນ ເຂົາມີຕຸກກະຕາຫຼີ້ນແຕ່ກົງກັນຂ້າມໂກແຊັດ ໄດ້ຈັບຄັນຟອຍເຊິ່ງສູງກວ່າໂຕເພື່ອປັດກວາດເຮືອນ ກິນ ເຂົ້າກໍບໍ່ໄດ້ກີນພ້ອມໝູ່ໄດ້ກິນຜູ້ດຽວຫຼືກິນຮ່ວມໂຕໝາເຮັດວຽກໃດບໍ່ໄດ້ກໍຖືກປ້ອຍດ່າ. ມື້ໜຶ່ງໃນຕອນ ຄ່ຳຄືນຂອງວັນໂນແອນມີລູກຄ້າມາຫຼາຍ. ນ້ຳກໍຂາດເຂີນ; ເຕນາກດີເອ ຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ນາງນ້ອຍໂກແຊັດ ໄປຕັກນ້ຳສ້າງ ໃນປ່າທ່າມກາງອາກາດໜາວຈັດ. ໃນເວລາໂກແຊັດກົ້ມຕັກນ້ຳສ້າງໄດ້ມີມືໃຫຍ່ມືໜຶ່ງປົງ ໃສ່ບ່າຂອງນາງ ເຂົາຜູ້ນັ້ນຄຶຊັງວານຊັງ ຈາກນັ້ນຊັງວານຊັງຈາກນັ້ນຊັງວານຊັງກໍໄດ້ໄຖ່ເອົານາງໂກແຊັດ. ແລ້ວກໍພານາງເຂົ້າໄປຢູ່ທີ່ປາຣີ ແລະ ໄປພັກເຊົາຢູ່ຄຸ້ມໜຶ່ງແຕ່ກໍຍັງຊາແວຕິດຕາມອີກຊັງວານຊັງຈຶ່ງໄດ້ພາໂກແຊັດໜີໄປຕອນກາງຄືນ. ຕອນໜຶ່ງສອງພໍ່ລູກຖືກຕຳຫຼວດໄລ່ຈາກສີ່ດ້ານ ພໍດີໄປພົບກຳແພງສູງບໍ່ມີທາງໄປຈຶ່ງໄດ້ປີນຝາແລ້ວໂຕນລົງສວນເຊິ່ງ ກໍແມ່ນສວນຂອງແມ່ຊີນັ້ນເອງ. ໂຟເຊເລີວັງກໍມາພໍ້ ແລະ ໄດ້ຊ່ວຍຊັງວານຊັງ. ຊັງວານຊັງໄດ້ໃສ່ຊື່ໃໝ່ ແລະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນເຕີບ. ຈົນໂຟເຊີເລີວັງຕາຍເວລານີ້ໂກແຊັດໄດ້ໃຫຍ່ ເປັນສາວແລ້ວ. ທັງສອງກໍພາກັນໜີຈາກໂບດນັ້ນໄປ.

     ກ່າວເຖິງຄຸ້ມໜຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນຄຸ້ມຄົນທຸກຈົນຢູ່ມູມໜຶ່ງຂອງປາຣີ. ໃນນັ້ນກໍມີສາມະຄົມ ອາ.ເບ.ເຊ. ທີ່ມີສະມາຊິກເປັນນັກສຶກສາ; ນັກຮຽນຮູ້; ນັກປະຕິວັດ. ມີພໍ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງອາດີດເຄີຍຮ່ວມຂະບວນການປະຕິວັດຂອງຊາໂກແບັງ ພວກນີ້ມັກໄປກິນກາເຟຢູ່ຮ້ານໜຶ່ງໃນເຂດນັ້ນ ແລະ ຖືເປັນບ່ອນຊຸມນຸມກັນຕະຫຼອດ ຢູ່ຄຸ້ມນັ້ນກໍມີຄອບຄົວຊົງແດຮັດ. ເຊິ່ງແມ່ນຄອບຄົວ ເຕນາກດີເອ ເຊິ່ງກິດຈະການບໍ່ເດີນແລ້ວໄປ ເຖິງບ່ອນສຸດສ້ວຍຈຶ່ງເຂົ້າມາຢູ່ໃນເມືອງ, ພວກນີ້ມີລູກສາວຊື່ວ່າເອໂປນິນ ແລະ ລູກຊາຍກາວຼົດ. ພວກນີ້ປ່ອຍປະລູກຖີ້ມຍ້ອນບໍ່ມີເງິນລ້ຽງພໍ່ແມ່ຊັງນາງເອໂປນີນ ເພາະຮູບຮ່າງຄ້ອນຂ້າງຂີ້ລາຍ ທັງສອງເອື້ອຍ ນ້ອງກໍບໍ່ທັນຮູ້ກັນບາງເທຶ່ອສອງເອື້ອຍນ້ອງ ກໍໄດ້ເຄີຍພົບກັນ ແລະ ເຄີຍແບ່ງປັນເຂົ້າຈີ້ເຂົ້າໝົມສູ້ກັນກິນ ເດັກນ້ອຍທີ່ຖືກປະຖີ້ມເລົ້ານີ້ ໄດ້ອາໃສຢູ່ອະນຸສາວະລີທີ່ນາໂປເລອົງສ້າງຂຶ້ນ. ໃນສະມາຄົມນັ້ນຍັງມີ ມາລີອຸດເຊິ່ງໝູ່ຊັກຊວນເຂົ້າມາ (ມາລີອຸດແມ່ນຫຼານຂອງພໍ່ເຖົ່າຊິນ-ນອກມັງ-ລາວຜິດກັບພໍ່ເຖົ່າຈຶ່ງໜີມາຢູ່ກັບໝູ່). ມາລີອຸດບໍ່ເຄີຍຄິດປະປະເທດຊາດ, ບ້ານເມືອງພໍເທົ່າໃດ. ລາວມີຊີວິດຢູ່ແບບທຳເພີນຈິດ ລາວມັກ ໂກແຊັດ ແຕ່ຄາວພົບກັນທີ່ສວນສາທາລະນະແຫ່ງໜຶ່ງ. ສ່ວນອັງຊໍຮັດ ແມ່ນຊາຍໜຸ່ມທີ່ມີຮູບ ຮ່າງສະຫງ່າອົງອາດລາວ ເວົ້າເຖິງແຕ່ເລື່ອງປະເທດຊາດ ບ້ານເມືອງ ບໍ່ຄ້ອຍສົນໃຈນຳຜູ້ແສ່ຜູ້ສາວ. ລາວວ່າແຟນຂອງລາວແມ່ນປະເທດຊາດ. ອີນາຍຂາຍກາເຟຮັກແພງລາວຄືລູກເຕົ້າ ພວກເຂົາທັງຫຼາຍ ມັກໄປກິນກາເຟ ແລະ ລົມເລື່ອງຕໍ່ສູ້ຢູ່ເລື້ອຍໆ. ໃນນັ້ນມີໝໍໜຶ່ງມັກກິນແຕ່ເຫຼົ່າ; ວຽກງານບໍ່ປານໃດແຕ່ ຈິດໃຈມີລັກສະນະເດັດດ່ຽວ.

     ເອໂປນິນກໍມັກມາລີອຸດ. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຫັນໃຈມາລີອຸດ ເອໂປນິນຈຶ່ງບອກ ເຮືອນຂອງໂກແຊັດ ໃຫ້ມາລີອຸດຮູ້ມາລີອຸດ ກໍຊອກຫາໂກແຊັດ ແລະ ໄດ້ພົບແທ້. ທັງສອງພົບກັນກໍພຽງໄດ້ແຕ່ ຫຼຽວເບິ່ງໜ້າກັນເພາະວ່ານາງໄປກັບຊັງວານຊັງ ຊັງວານຊັງພັດຢ້ານເພາະຄິດວ່າແມ່ນຕຳຫຼວດລັບຕິດຕາມຕົນເອງ ມາລີອຸດກໍພະຍາຍາມຕິດຕາມຫາຊັງວານຊັງກໍຍ້າຍບ່ອນຢູ່ເລື້ອຍໆເພື່ອຫຼີກລຽງການຕິດຕາມຂະນະນັ້ນ ກໍເກີດສົງຄາມກາງເມືອງຂຶ້ນລະຫ່ວາງກຳມະກອນກັບພວກປະຕິວັດ ແລະ ພວກນາຍທຶນ ໃນຂະບວນນັ້ນແມ່ນອັງຊໍຮັດເປັນຜູ້ນຳພາ. ສ່ວນມາຣີອຸດກໍຍັງຄິດຫາຜູ້ສາວ ແລະ ຢາກຂ້າຕົວຕາຍຢູ່ສະໝາມຣົບຍ້ອນບໍ່ມີເງິນແຕ່ງງານ.

     ອັງຊໍຮັດເປັນຜູ້ບັນຊາການແຕ່ການຕໍ່ສູ້ນັ້ນຖືກທ່າຮັບເພາະກຳລັງບໍ່ຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ,ຈຶ່ງຖືກປິດລ້ອມ ສ່ວນກາວຼົດໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ສົ່ງຂ່າວ ແລະ ຊອກເກັບລູກປືນຂອງສັດຕູທີ່ເຮ້ຍແລ້ວນຳມາມອບໃຫ້ຝ່າຍຕົນ ໃນຂະນະຕໍ່ສູ້ສະຫາຍໜຶ່ງເວົ້າວ່າ ຖ້າຈະປະກາດ​​ໄຊຕ້ອງມີທຸງ ແລ້ວລາວກໍເອົາທຸງສາທາລະນະລັດຂຶ້ນໄປປັກທີ່ກອງບັນຊາການ. ແຕ່ຖືກສັດຕູຍິງຕາຍໝູ່ຈຶ່ງເອົາສົບມາໄວ້ກອງບັນຊາການ. ດ້ານໜຶ່ງມາລີອຸດເຫັນກາວຼົດກໍຂຽນຈົດໝາຍມອບໃຫ້ໄປສົ່ງໂກແຊັດ. ອີກດ້ານໜຶ່ງມາລີອຸດຄິດວ່າຢາກຊ່ວຍກາວຼົດໃຫ້ໜີຈາກຂຸມຄອງ. ເພື່ອຫຼີກຈາກການຕໍ່ສູ່. ມາລີອຸດຮູ້ວ່າກາວຼົດແມ່ນລູກຂອງເຕນາກດີເອ. ກາວຼົດກໍໄປສົ່ງ ຈ.ມ. ເພາະຄິດວ່າແມ່ນໜັງສືທາງການ. ເມື່ອໄປບໍ່ພົບໂກແຊັດ ເພາະໂກແຊັດນອນຢູ່ໃນເຮືອນພໍ້ ແຕ່ຊັງວານຊັງ. ຈຶ່ງເອົາຈ.ມ.ແລ້ວຂ້ຽວແລ່ນຄືນມາ. ໃນທີ່ສຸດກາວຼົດຈຶ່ງຖືກຍິງຕາຍ. ເຂົາເອົາສົບໄປດອຍ ໄວ້ຄຽງຂ້າງໝູ່ຄູ່ ທີ່ເສຍ ສະຫຼະກ່ອນຊັງວານຊັງໄດ້ຮັບຈ.ມ.ຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າມາຣີອຸດເປັນຄົນຮັກລູກສາວຕົນ. ຊັງວານຊັງ ຈຶ່ງເຂົ້າສະໝາມຣົບຕໍ່ສູ້ເພື່ອກູ້ເອົາມາຣີອຸດ ໃນການຕໍ່ສູ້ພວກປະຕິວັດຈັບໝໍຊາແວໄດ້ ມັນເວົ້າວ່າ ໃຫ້ສູຂ້າກູໂລດ ເຂົາມັດຊາແວ ແລະ ມອບໃຫ້ຊັງວານຊັງ ຈັດການຊັງວານຊັງຊ້ຳພັດຍິງໃສ່ໝວກເພື່ອສັ່ງສອນ ແລ້ວປ່ອຍໄປຊາແວລຸດພົ້ນແລ້ວກໍຮູ້ຈັກຈຸດຍຸດທະສາດ ແລະ ທີ່ຕັ້ງຂອງພວກປະຕິວັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຝ່າຍປະຕິວັດຈຶ່ງເສຍຫາຍຫຼາຍ. ໄລຍະຕໍ່ມາສັດຕູຈະຍິງມາຣີອຸດ ແຕ່ເອໂປນິນເອົາຕົວບັງກ່ອນແລ້ວຊຸກມາຣີອຸດອອກ ສັດຕູຈຶ່ງຍິງເອໂປນິນຕາຍ ກ່ອນສີ້ນໃຈຕາຍເອໂປນິນຂໍໃຫ້ມາຣີອຸດຈູບໜ້າຜາກແລ້ວຄ້ອຍໆລັບຕາໄປ ພ້ອມກັບຄຳເວົ້າວ່າ: ລາກ່ອນ. ພົບກັນທີ່ສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນມາຣີອຸດຈຶ່ງແລ່ນໄປເພາະຢ້ານຕາຍ ທັງໆທີ່ທຳອິດຄິດຢາກຕາຍ. ແລ້ວລາວກໍຖືກປືນ...ຊັງວານຊັງ ພົບເຫັນຈຶ່ງໝອບໄປຕາມທາງນ້ຳໄຫຼ (ຄອງລະບາຍນ້ຳໄຕ້ດີນ) ອັງຊໍຣັດຈົນຕາແຈເພາະການຕໍ່ສູ້ຖືກປິດລ້ອມໝົດຈຶ່ງຕັດສີນໃຈ ແລ່ນຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ສັດຕູຍິງ. ໝໍຂີ້ເຫຼົ່າກໍແລ່ນຂຶ້ນທັງຮ້ອງວ່າ: ສາທາລະນະລັດໝັ້ນຍືນ. ສັດຕູໄດ້ຍີນສຽງນັ້ນກໍຍິງປືນໃສ່. ມາຮອດນີ້ພວກປະຕິວັດກໍຖືກປະລາໄຊ. ສ່ວນຊັງວານຊັງ ໄດ້ໝອບເອົາມາຣີອຸດ ໄປຕາມຄອງນ້ຳໄຕ້ດິນ ແລະ ກໍຈະໄປຫາປະຕູອອກກໍພໍດີພົບກັບເຕນາກດີເອຢືນຢູ່ມັນຖືກກະແຈ ແລະ ເວົ້າວ່າ: ໂທຄົນຕາຍຫວະ ຖ້າເສຍຂອງມີຄ່າກໍຈະໄຂກະແຈໃຫ້. ຈາກນັ້ນຊັງວານຊັງກໍເອົາມາຣີອຸດອອກມາໄດ້ ແລະ ມາພົບກັບຊາແວຈະຈັບແຕ່ມັນກໍບໍ່ຈັບ ແລະ ພ້ອມກັນໄປສົ່ງມາຣີອຸດຢູ່ເຮືອນແລ້ວມັນກໍໜີໄປໂດດນ້ຳຕາຍ ຍ້ອນຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ງານກັບນາງໂກແຊັດເມື່ອແຕ່ງງານໃຫ້ ໂກແຊັດ ແລ້ວຊັງວານຊັງກໍມອບສັບສົມບັດທັງໝົດໃຫ້ແກ່ໂກແຊັດ ແລະ ຜົວແລ້ວກໍໜີໄປຈາກນັ້ນ ເຕນາກດີເອກໍມາຖາມຊັງວານຊັງ-ມາຣີອຸດວ່າເຕນາກເອເຄີຍຊ່ວຍເຫຼືອພໍ່ຂອງຕົນ. ເຕນາກເອໄດ້ລົມເລື່ອງທັງໝົດໃຫ້ມາຣີອຸດ ຟັງວ່າ: ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍເຫຼືອມາຣີອຸດແທ້ຈິງ ນັ້ນແມ່ນຊັງວານຊັງບໍ່ແມ່ນຂ້ອຍເມື່ອຮູ້ເລື່ອງຈິງແນວນັ້ນພ້ອມທັງໄດ້ຍີນວ່າ: ຊັງວານຊັງປ້ອຍມາຣີອຸດຈຶ່ງພາເມຍໄປເບິ່ງພໍໄປຮອດກໍຈະເຫັນໃກ້ຈະສີ້ນໃຈຕາຍ. ໂກແຊັດກໍຄູ້ເຂົ່າຮ້ອງໃຫ້ຕໍ່ໜ້າພໍ່ດ້ວຍຄວາມເຫຼືອໃຈໃຫ້ຕົນເອງ.

     ກ່ອນຊັງວານຊັງຈະສິ້ນໃຈຕາຍລາວໄດ້ເວົ້າເຖິງເລື່ອງຜ່ານມາສູ້ໂກແຊັດຟັງ. ອວຍພອນໃຫ້ເຈົ້າມີ ຄວາມສຸກກັບມາຣີອຸດເບິ່ງແມະກະໂປງນ້ອຍນັ້ນເມື່ອສິບປີກ່ອນຄາວໜີຈາກ ມົງເຕີຍຊວຽກແມ ແລະ ລາວໄດ້ພັນລະນາວ່າເຕນາກດີເອໂຫດຮ້າຍຫຼາຍ ຈົນໃຫ້ອະໄພບໍ່ໄດ້.ແລ້ວກໍບອກຊື່ແມ່ໃຫ້ໂກແຊັດຮູ້ວ່າ ລາວມີຄວາມທຸກທໍລະມານຫຼາຍ ແລະ ຮັກລູກຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລະ ໄດ້ເສຍສະຫຼະທຸກຢ່າງເພື່ອໃຫ້ຄວາມ ສຸກແກ້ລູກ. ໃຫ້ຄິດເຖິງພໍ່ໜ້ອຍໜຶ່ງແດ່ແລ້ວບອກລູກເອົາຫົວແມະໃສ່ລາວ ແລ້ວລາວກໍເອົາມືວາງລົງໃສ່ ຫົວເຂົາຈາກນັ້ນລາວກໍສິ້ນໃຈຕາຍ.